تغییرات هیپریسین در رویشگاههای مختلف گل راعی

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

اعضاء هیأت علمی مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع

چکیده

ایران رویشگاهی نسبتاً غنی است و بیش از 7500 گونه گیاهی دارد که بسیاری از آنها را گونه‌های دارویی تشکیل می‌دهند. رویشگاههای طبیعی ایران به عنوان ذخائر توارثی ارزشمند می‌توانند منشاء‌ تهیه و تولید گیاهان دارویی سازگار و با کیفیت بالا در مزارع قرار گیرند. گل راعی رویشگاههای مختلفی در نواحی شمالی و غربی ایران دارد. در این بررسی که در سالهای 78- 1377 انجام شد  نمونه‌های گل راعی از نواحی گرگان، نوشهر، گیلان و خلخال برداشت و ماده مؤثر آن (هیپریسین) استخراج و اندازه‌گیری شد.
دربین رویشگاههای مورد بررسی، گرگان و گیلان در سال اول، به ترتیب با 2730 و 2584 قسمت در میلیون هیپریسین و گیلان، گرگان و نوشهر در سال دوم، به ترتیب با 2230، 2218 و 2120 قسمت در میلیون با خلخال( 1937 و 1779 قسمت در میلیون ) تفاوت معنی‌داری نشان دادند. چنین به نظر می‌رسد که در مناطقی با ارتفاع 250 تا 400 متر از سطح دریا و بارندگی 500 تا 900 میلیمتر و خاکی با مواد آلی و معدنی کافی، توان بالقوة تولید هیپریسین بالا باشد.
 

کلیدواژه‌ها


1-     آزادی، ر (1376). بررسی تاگزونومی تیره گل راعی در ایران. پایان‌نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه تهران، دانشکده علوم، 135ص.

2-     آزادی، ر (1378). فلور ایران. تیره گل راعی،‌ شماره 27، مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع، 62ص.

3-     امیدبیگی، ر (1374). رهیافتهای تولید و فرآوری گیاهان دارویی،‌ انتشارات فکر روز، 283ص.

4-     شاهرخ‌نیا، ع (1377). بررسی چگونگی افزایش و تخلیه فسفر و ضرورت صرفه‌جویی در مصرف کودهای فسفاته در خاکهای زراعی استان فارس، نشریه علمی پژوهشی خاک و آب، جلد 12: 77-72.

5-     شفیعی، ع (1371). نگرشی بر طیف‌سنجی. انتشارات دانشگاه تهران، 383 ص.

6-     صمصام شریعت، ه (1374). پرورش و تکثیر گیاهان دارویی. انتشارات مانی، اصفهان، 420 ص.

7-     علیزاده، ا و کوچکی، ع (1368). کشاورزی و آب و هوا. انتشارات جاوید.

8-     کاوه، ش (1377). بررسی فارماکوگنوزی علف چای. پایان‌نامه دکتری داروسازی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، 163 ص.

9-     کوچکی، ع ، سلطانی، ا و عزیزی، م  (1376). اکوفیزیولوژی گیاهی. (تألیف والتر لارچر)، انتشارات جهاد دانشگاهی مشهد، 271 ص.

10- نجفی، ف (1375). تجزیه و شناسایی اسانس علف چای. پایان‌نامه دکتری داروسازی، دانشکده داروسازی،‌ دانشگاه تهران.

11- Berghofer, R. and Holzl, J. (1986). Johanniskraut (Hypericum perforatum): Prufung auf Verfglschung Deutshe Apotheker Zeitung, 126.

12- Berghofer, R (1987) Analytik and isolierung phenolisxher inhaltsstoffe von Hypericum perforatum L. aus Anbau and Wildvorkommen und Vergleich mit anderen heimischem Hypericum-Arten. Dissertations Botanicae 106, Verlag J. Cramer, Berlin.

13-Braunewell,H.(1991).Okologische, ontogenetische und morphogenetische Einflusse auf Ertrag und Inhaltsstoffgehalt von Hypericum spp. Inaugural-Dissertation zur Erlangung des Doktotgrades. Universitat Giesen, 252.

14- Buter, B., Orlachio, C. , Soldati, A. and Berger, K.. (1998). Significance of Genetic and Environmental Aspects in the field cultivation of Hypericum perforatum. Planta Medica, 64: 431-437.

15- Campbel, C.A., Davidson, H.R. and McGaig, T.N. (1983). Diposition of nitrogen and soluble sugars in Manitou spring wheat as influenced by N fertilizer, temperature and duration of moisture stress. Canadian Journal of Plant Science, 63: 73-90.

16- Campbell, M.H. (1985). Germination, emergence and seedling growth of Hypericum perforatum . Weed Research, 25: 259-266.

17- Campbell, M.H.and May, C.E. (1992). Variation and varietal determination in Hypericum perforatum L. in New South Wales. Plant-Production-Quartery, 7: 34-44.

18- Cromton, C.W., Hall, I.V., Jensen, K.I.N. and  Hildebrand, P. (1988). The biology of Canadian weeds, Hypericum perforatum L. Canadian Journal of Plant Science, 68: 149-162.

19- Galambosi,B. (1993). Consideration and experence regarding the cultivation of medicinal wildflowers in Finland. Aquilo Ser Botanica, 31: 161-166.

20- Holzl, J.and Ostrowski, H. (1987). Johanniskraut (Hypericum perforatum) HPLC- Analyse der wichtigen inhaltsstoffe und deren Variabilitat in einer population. Deutsche Apotheker Zeitung, 127: 1227-1230.

21- Ishiguro, K., Yammaki, M., Kashihara, M.and Takagi, S. (1987). Additional antibiotic compounds from Hypericum perforatum . Planta Medicaa, 53: 415-417.

22- Jensen, K.I.N., Gaul, S.O., Specht, E.G. and Doohan, D.,J. (1995). Hypericin content of Nova Scotia biotypes of Hypericum perforatum L.  Canadian Journal of Plant Science, 75: 923-926.

23- Kowalewski, Z., Kortus, M. and Tyezynski, T. (1981). Determination of hypericin in the Hypericum perforatum L. Herb and its formulations. Herba polonica, 27: 295-302.

24- Meyer, f.(1973). Der Einfluss des Gebrigsklimas aufdie cardenolid qlykoside von Digitalis lanata EHRH., university Doctoral Dissertation, Zurick.

25- Mitich, L. W. (1994). Intriguing world of weed common St. John’s wort. Weed Technology. 8: 658-661.

26- Ostrowski, E. (1988). Untersuchugen zur Analytic, C14 Markierung und pharmakokinetik phenolischer inhaltsstoffe von Hypericum perforatum L. Dissertation, Universitat Marburg.

27- Rada, F., Gonzalez, J., Azocar, A., Briceno, B. and Jaimez, R. (1992). Net photosynthesis- leaf temperature relations in plant species with different height an altitudinal gradient. Acta Oecologica, 13: 535-542.

28- Robson, N.K.B. (1967). Flora of Turkey vol. 2 (Davies, p.H, ed), p. 400. Edinburgh university press. Edinburgh.

29- Robson, N.K.B. (1968). Guttiferaceae (Clusiaceae) in Flora 608. Europa vol. 2, p 261. Cambridge university press, Cambridge.

30- Soo, R. (1973). A Magyar flora es vejetacio rendszertani novenyfoldrajzi kezikonyive. I.V. Akademiai Kiado, Budapest.

31- Southwell, J.A. and Compbel, M.H. (1991). Hypercin content variation in Hypericum perforatum in Australia. Phytochemistry, 30: 475-478.

32- Storanova, M. and Apostdova, B. (1992). The influence of altitude upon the biochemical composition of tutsan (Hypericum perforatum). Naukazagorata, 29: 7-82.